ماندنت چه کم

رفتنت غروبی برای طلوع عاشق شدن بیشتر بود

به طرف یکدیگر در حرکت بودبم

از مسیرش خود را خارج کردم و اما او هم چنان به جلویش خیره مانده بود

و حالا من به جلویم زل زده ام و میروم:

آمدنت چه زیبا بود و آرام

ماندنت چه کم

رفتنت...

رفته ای اما با توام.نمی خواهم این را قبول کنم