این کاغذ را زیر همین درخت خاطرات می گذارم

شاید بیای و آن را بخوانی !

بفهمی،

حس کنی،

بخندی،

گریه کنی،

داد بزنی،دیوانه شوی و دوباره از همین راه بازگردی .

و من بار دیگر از این راه عبور کنم و زیر درخت بویت را حس کنم ...

به راه خود ادامه دهم و از عطر وجودت برای گل های بی رمق شهر بخوانم.

اما همه ی این ها "شاید" بود.

من نه درختی دیدم و نه تو را...!